Afscheidscolumn Michiel van de Kasteelen

Dit is mijn laatste column. Ik neem afscheid van de Wijkkrant, en langzaam maar zeker ook van de wijk. Tien jaar, precies de goede tijd om op een plek te wonen. Lang genoeg om je te vestigen, verbinding aan te gaan met je omgeving, je er thuis te voelen. Niet lang genoeg om er wortel te schieten. Deze column is geschreven in de werkhoek van de woonkeuken van de boerderij in Lhee (bij Dwingeloo) waarheen we ons zwaartepunt gaan verleggen. We behouden een woonplek in Leiden, maar in de vorm van een appartement elders. We moeten (of mogen, zo u wilt) tenslotte nog een tijd deelnemen aan de arbeidsmarkt.

Toen ik eraan begon, dacht ik dat ik ze allemaal zou halen: de straten van Tuinstad-Staalwijk. Ik maakte zelfs planne voor iets daarna. Maar ik heb ze bij lange na niet gehaald. De omtrekkende ronde is gemaakt: Station Lammenschans, Kastanjekade, Andries Schot en Schelpenkade, Witte en Zoeterwoudse, en de Lammenschansweg. Maar binnenin zijn zoveel gaten. De Seringen zijn aan bod geweest, maar niet de Dahlia, de Hyacinten, de Meidoorn, de Acacia en de Tulpen. Gerrit van der Laan en Leeuwken wel, maar Staalwijk en Leuven niet. Drie October ook, maarwaar zijn Magdalena Moons, Buitenrust, Stadhouders, Valdez, Duivenbode en Watergeuzen? Herenstraat wel, maar Koninginnelaan niet. Bloemisten en Pioen, ja, maar weer niet de Prinses Wilhelmina, de Lelie, de Linde, de Reseda en de Pieter de la Court.

Er is een schuldgevoel ten opzichte van de gemiste straten. Ze verdienen het allemaal even te worden beicht vanuit een wat andere invalshoek dan de dagelijkse, want het zijn allemaal bijzondere straten als je er op een open manier naar kijkt.

En als op zaterdagochtend hier alle buurmannen hun grasmaaiers starten en hun rondjes gaan rijden, als de motorclub haar route hierlangs heeft gepland, en als de onvermijdelijke bejaarden hier in file de aanwijzingen op de paddestoelen volgen, dan kan je soms (heel soms) wel eens terug verlangen naar de rust van de stad. En als je op zaterdagmiddag tegen windkracht 7 in richting de Dwingelose supermarkt fietst, dan is een winkel op de volgende hoek ineens zo gek nog niet.

Het is een bijzondere wijk: Tuinstad-Staalwijk. En dat is het (dan).